در مو قعیت اضطراب

      بهار سوگوار

     نه لب گشايدم از گل نه دل كشد به نبيد
     چه بي نشاط بهاري كه بي رخ تو رسيد                نشان داغ دل ماست لاله‎اي كه شكفت
                                                                      به سوگواري زلف تو اين بنفشه دميد

     بيا كه خاك رهت لاله‎زار خواهد شد
     ز بس كه خون دل از چشم انتظار چكيد                 به ياد زلف نگونسار شاهدان چمن 
                                                                      ببين در آينه جويبار گريه‎ي بيد

     به درد ما كه همه خون دل به ساغرهاست
     ز چشم ساقي غمگين كه بوسه خواهد چيد          چه جاي من كه در اين روزگار بي فرياد
                                                                      ز دست جور تو ناهيد بر فلك ناليد
 

     گذشت عمر و به دل  عشوه مي‎خريم هنوز
     كه هست در پي شام سياه صبح سپيد                 كه راست درين فتنه‎ها اميد امان؟
                                                                       شد آن زمان كه دلي بود در امان اميد
 
     صفاي آينه خواجه ببين كزين دم سرد
     نشد مكدر و بر آه عاشقان بخشيد

     (ه. ا. سايه)

حسرت...

 ماه بهمن برای نسل ما همیشه همان است ٬ نسل های بعدی را نمی دانم.نزدیک بهمن که میشودآدم دلش دوباره غنج می زند برای شنیدن خاطره انگیز "هوا دلپذیر شد . . . "از رادیوی تاکسی و . .

 رادیو بی بی سی چند سال پیش در همین ایام پیروزی انقلاب به سراغ اسفندیار منفرد زاده رفته بود که اکنون در لندن است واز خاطره ساختن آهنگ سرود " هوا دلپذیر شد.." در روزهای پیروزی انقلاب بهمن 57 می گفت ، روزی به این خاطره خواهم پرداخت .هر سال در بهمن ماه این سرود بارها از رادیو وتلویزیون پخش می شود بدون اینکه نامی از اسفندیار منفرد زاده برده شود

اسفندیار منفرد زاده آهنگساز  ترانه های  فرهاد است وآهنگساز اکثر فیلم های مسعود کیمیایی.

برای تجدید خاطره  سرود -هوادلپذیر شد - تقدیم به همه

هوا دلپذیر شد

آهنگساز: اسفندیار منفردزاده

شاعر: کرامت الله دانشیان

هوا دلپذیر شد

گل از خاک بردمید

پرستو به بازگشت زد نغمه امید

به جوش آمدست خون درون رگ گیاه

بهار خجسته باز خرامان رسد ز راه

به خویشان به دوستان به یاران آشنا

به مردان تیز خشم

که پیکار می کنند

به آنان که با قلم

تباهی درد را

به چشم جهانیان

پدیدار می کنند

بهاران خجسته باد، بهاران خجسته باد

و این بند بندگی

و این بار فقر و جهل

به سرتاسر جهان

به هر صورتی که هست

نگون و گسسته باد، نگون و گسسته باد

 قلعه ساسانی بیاضه

. . .  می شود از دیوارها فاصله گرفت واصلا فراموش کرد و قاطی زندگی شد،یا اینکه می شود تیشه ای برداشت و کند وکند.شاید دریچه ای ،شاید شکافی ،شاید روزنی،سر سوزن برای رد شدن نور، برای عبور عطر و نسیم، برای… بگذریم…

عرفان نظر آهاری

اگر روزگاری بودکه حصاربلند دورشهرها نیازبه دیواربلند دورهرخانه رابرطرف میکرد،امروزکه حصارودروازه شهرهاراخراب کرده ایم همچوجوازی برای بریدن خیابانها - معبربولدوزورهاوتراکتورهاوکامیون ها- ناچارهرخانه ای به دور خود حصاری دارد .وچه دیوارهای بلندی !مملکت ما مملکت  کویرهای لوت ودیوارهای بلند است .دیوار گلی در دهات ودیوار آجری و سیمانی در شهر ها واین تنها در عالم خارج نیست .در درون هرآدمی نیز چنین دیوارها ،سر به فلک کشیده است.هرآدمی بست نشسته در حصاری است از بد بینی وکج اندیشی وبی اعتمادی وتک روی.

غرب زدگی – جلال آل احمد

     یلدا با ولاد ت ومیلاد وتولد هم خانواده است پیشینیان ما که به نبرد دائمی شب و روز،  نور وظلمت، خوبی وبدی واهورا واهریمن اعتقاد داشتند می گفتند که طولانی ترین نبرد سال نبرد شب یلدا است که به درخشش خورشید و پیروزی نور ختم می شود.

یلدا ، شب تولد خورشید است .

روی گل شما به سرخی انار ٬کامتان به شیزینی هندوانه ٬خنده تان مثل پسته خندان و عمرتان به بلندای یلدا باد !

 شب تولد خورشید بردوستداران روشنائی وهمه ایرانیان مبارک !

 .

آزادی یعنی هوا !مهم نیست که بشناسی اش ،‌مهم این است  که در آن نفس بکشی ، به غریقی که تازه از آب درش آورده اند نمی گویند که این هوا چند درصد ش اکسیِِژن است چند درصدش نیتروژن ، می زنند توی سینه اش یعنی نفس بکش !این را به آنهایی می گویم که خیال می کنند با سخن رانی شان باید به ما آگاهی بدهند ،‌آزادی بدیهی است ،‌تعریف نمی خواهد .

 خیلی چیز ها ٬ خیلی کارها یک جایی باید تمام شوند وبه فراموشی سپرده شوند وسپس کاری دیگر ودلمشغولی دیگر .

اماّ انگار آدم ها هم بالاخره باید جایی تمام شوند حتی اگر خودشان هم نخواسته باشند ٬تمام می شوند٬حتی اگر خودشان نفهمند ویا حواس شان نباشد٬درست وقتی که باید تمام شوند ٬ صدای شان ٬رنگ رخساره شان ٬ راه رفتن شان از تمام شدن شان خبر میدهد ٬ حتی در خاطره ها هم به زور می مانند .

وقتی آن لحظه فرا می رسد باید برگردی و نگاه کنی ٬مثل وقتی که خیلی دویده باشی ونفست بند آمده

با شد٬برگردی راهی را که دویده ای اندازه بگیری ! 

. . . . . .

ساعتها هم بی صدا شده اند و دیگر تیک تاک نمی کنند اگر نگاهتان به آنها نباشد که عقربه اشان می گذرد یا ثانیه شمارشان چشمک می زنداصلا نمی فهمید که زمان می گذرد اما زمان می گذرد چه ما نگاهش بکنیم چه نه؟ می دانم ساعتها هم از این سرنوشت  یکنواختشان بیزارند.همگام به این  آوای یکنوا انسانهایی آمده و رفته اند که از هر کدام چیزی می ماند خاطره ای تجربه ای  ومیدانی چیزی که به خاطره ها مربوط می شود همواره اشک ولبخند را به همراه دارد.........

  مزار نوشته کوروش:

"  اي، مرد، بدان هر که هستي و از هر جا آمده اي، من کوروش، کسي هستم که امپراطـوري را براي ايرانـيان آوردم. پس هـيـچـوقـت به اين مقبره من و اين خاکي که من را در خود جاي داده غـبطه نخور "

فرزندان آدم عموما" دو قبيله اند :حاكمان و محكومان ،دسته حاكمان وخرسواران با درك موروثي عميقي كه از لذت خر سواري دارند در بند موهومات دست وپا گيري از قبيل ديانت و وجدان وانصاف واخلاق نيستند ، نبوغ مردم فريبي از همان نخستين لحظات تولد به بركت شير مادر و تربيت پدر در اعماق وجودشان ريشه مي دواندوبه سرمنزل مقصودشان مي رساند.

فرزندان اين طبقه همان بت هاي عياري هستند كه به اقتضاي زمان در صحنه روزگار ظاهر مي شوند اگر بازار ديانت رواج داشت ،سنگ دين برسينه ميزنند اگر احساسات ملي به جوش آمده بود داغ وطن بي تابشان ميكند وبه خدمات مام وطن كمر ارادت ميبندند اگر اميدي به پيشرفت كمونيستها بود پرچمدار خلق ميشوند ودر غم بي آب وناني توده هاي بهم فشرده اشك تمساحي مي ريزند.

دسته ديگر طبقات محكومانند كه با همه داعيه ها نه استعداد حكومت دارند ونه كسي به بازيشان مي گيرد ،‌طبيعت فرزندان اين دسته بر دو گونه است گروهي اهل سواري دادنند وپشت خسته به پالان قضا سپردن وگروهي در هواي چموشي كردن كه فلك را سقف بشكافيم وطر حي نو در اندازيم

در گروه اخير سرنوشت ها چندان تفاوتي ندارد ، دسته اي در اوان جواني پيكر شكنجه ديده خود را به رگبار مسلسل وچوبه دار مي سپارند بي آنكه در اين برهوت سرد ووحشت خيز جهالت پيش  پايي روشن كنند وشور وحرارتي در دلهاي افسرده خاكيان بر انگيزند ودسته اي بعد از جوش وخروش هاي بي حاصل به زاويه سكوت وسر خوردگي و تماشا مي خزند كه از اين پس "من و كنجي وگنج بي خبري "

سرانجام سومين دسته به حكم عبرت آموزي به مصلحت انديشيها ميكشد وهم رنگ جماعت شدن ها و ديده را نا ديده گرفتن ها ، اما ميان اين دسته و جماعتي كه مرد ميدان رضايند وتسليم حكم قضا تفاوت بسيار است كه در عين تظاهر به تسليم درونشان مي جوشد وبا خويشتن خويش دايم در جدالند

يك پايان تلخ بهتر از يك تلخي بي پايان است .

                                                  (ديا لوگي از زبان احمد در فيلم در باره الي )

تصور مي كنم ما فوق همه‌ُ فرقه ها ودسته هائي كه براي ترويج اين يا آن  مكتب سياسي واجتماعي بوجود آمده ، حقيقتي بزرگتر هست وآن صداقت و صميميت وپايداري و پاكبازي است ، و مستبد صاحب عقيده كه چون بيد بر سر ايمان خويش ميلرزد واهل  روي وريا نيست بر مشروطه طلب ابن الوقتي كه اهل روي ورياست و بيك موج مخالف از پندار خويش مي گذرد ، شرف دارد .

باده نوشي كه در آن روي وريايي نبود          بهتر از زهد فروشي كه در آن روي ورياست

حكايت شبلي است كه روزي دزدي را بر سر راه خويش بر دار ديد ، جلو رفت وپاي او بوسيد گفتند بر پاي دزد بوسه مي زني ؟ گفت : بلي

او به كار خويش مرد خويش بود      نه چو من نامرد دردخويش بود

او به مردي  بو د پشت  لشكري       نه چو من آمد مخنث لشكري

جان او ، او را جوئي ارزيده بود      نه چو من بر جان خود لرزيده بود

مرد بايد خواه خاص وخواه عام      كه بود در فن وكار خود تمام

ذره اي گر نيك  نامي  با يد ت       در همه كا ري تما مي با يد ت

                                                                                                                                                                                                    از كتاب : راپورت ها

حمید عنایت

، فرار از روز مره گي ويا روز مرگي رويائي دست يافتني است ا لبته " غم نان اگر بگذارد" ، بچه كه بودم نمي دانم از كجا واز چه كسي به رسم سوغات بازيچه اي گرفتم ،چيزي عجيب بي آنكه بدانم چيست ، بعد اَ به من آموختندبر روزن ريز بر روي آن چشم بگذارم وآنگاه همزمان نگاه كردن آ نرا بچرخانم .

 انبوه نقش هاي بديع ومناظر طبيعى زيبا وگلزار هاي غريب ونا آشنا ، باغ هاي رنگين ، آبشارهاي بلند وكوه هاي ستيغ دمادم خيره ام ميكرد . كودكانه در باغ ها وگلزار ها مي گشتم ودر زير آبشارها اب تني مي كردم واز كوه بالا مي رفتم و همراه ماديان كهر وكره اسب اش سواري ميكردم وبا فرياد پدر از اسب مي افتادم و به تندي بازيچه را زير فرش قايم مي كردم وبعد ها اين دور نما عزيز ترين بازيچه من بود .
كودكي پايدار ترين ياد زندگي ام است هنوز اين بازيچه را دارم ودر وسايل شخصي ام نگه داري مي كنم وهرگاه دلتنگي هاي دوري از هر چيز وهر كس وهر عزيز به من منتقل مي شود ويا در موقعيت اضطراب قرار مي گيرم ، دوان دوان بسراغش مي روم .
اي كا ش بعد از 40 سال كسي ديگر بازیچهء تازه اي به من ميداد !!

همه هستی من ایه تاریکی است

که تو را در خود تکرار کنان

به سحر گاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد . . .

. . .

                          -----------------------------------

. . . زندگي راستي چه زود مي‌گذرد! انگار همين ديروز بود. وقتي که از مدرسه مي‌آمديم، با بغضي چمبره زده در گلو و کف دستي تاول زده از ترکۀ آلبالو، و مادر که دلسوزانه به تسلاي ما، و يا شايد به دلجوئي از خودش، با همۀ دانايي که داشت زمزمه مي‌کرد: «بچه جون تو هنوز نميدوني. از قديم گفته‌اند چوب معلم گُله . . .!»

واقعا که زندگي راستي چه زود مي‌گذرد! انگار همين ديروز بود که مادر با تعجيل و شتابي در قدم‌هايش دست تو را گرفته بود و در درازناي خياباني آنسوترک محله و خانه کشيده مي‌شد و به دنبال خودش مي‌کشاندت. دير شده بود. آنقدر که در خانه دل دل کرده بودي و به دلشورۀ اولين روز مدرسه پا از پا برنداشته بودي، دير شده بود.

مادر با گام‌هاي کشيده‌اش تو را به دنبال مي‌کشيد و بال چادرش در باد بال بال مي‌زد و کشيده مي‌شد. رگه‌اي از سوز سرما در تن هوا بود. دست مادر اما گرم و مهربان. گاهي که قدم‌هايش را سست مي‌کرد تا نفست راست شود و پس نيفتي، فرصتي مي‌شد تا نگاهت به نگاهش بيفتد. نگاهي که آميزه‌اي از غرور و ترحم بود. (غرور شايد از اينکه فرزندش به بار نشسته و به سن مدرسه رسيده. ترحم اما چرا. . .!؟)
مي‌بردت تا تو را به مدرسه بسپاردت. مي‌رفتيد تا تو بماني و او برگردد.
تجربۀ اولين جدايي‌ات شايد.

تو در آن سوي در و ديوار و نيمکت و تخته‌هاي سياه مي‌ماندي و مادر تمام راه را، و اين بار نه به شتاب، که انگار دل‌شکسته و پاره‌اي از جانش در جايي جاي مانده برمي‌گشت، شايد حتي پاي چشمش هم تر شده بود. نمي‌دانستي. ولي اين را مي‌دانستي و حتما امروز هم به ياد داري. اينکه چه دلتنگ شده بودي. چه تنها مانده بودي. غربت غروبي پاييزي بر دلت نشسته بود و تو در خودت شکسته بودي. . . مادر رفته بود و تو انگار تازه معناي آن حس ترحم را در نگاهش مي‌فهميدي. راستي که چقدر قابل ترحم بودي آن‌روز. . .
روز اول مهر ماه سالي که براي اولين بار به مدرسه رفتي. . .

فصل اول

------------------------
تاريخ اين قرن را که بنويسند، فصل اولش را با ما شروع خواهند کرد.
لابد جايي در مقدمه کتاب هم خواهند نوشت که پيش از جنبش ما هم در اين قرن وقايعي رخ داده است، يازدهم سپتامبر ، جنگ افغانستان و جنگ عراق. اما همه شان بازمانده از قرن قبل بودند، با گفتماني مانده از آن قرن و با ابزار قرن بيستمي، هواپيما و موشک و گلوله.
و آنوقت خواهند نوشت که فصل اول را به ما داده اند براي اينکه فرزند راستين زمان خودمان بوديم و گفتمانمان، گفتمان آغاز هزاره سوم.

همان اوايل کتاب خواهند نوشت که جنبش هاي اجتماعي فرزند فن آوري هاي ارتباطي هستند و همانجا خواهند نوشت که ما نخستين جنبشي بوديم که به تمامي، مسيرهاي ارتباطي نويني که از آغاز اين قرن گسترش يافته بود را بکار بستيم.
شايد همانجا مدخلي باز کنند به اينکه اين ابزارها چگونه ساختار جوامع را تغيير دادند و چطور نگرش دنيا را به طبقات اجتماعي، گردش کار ، توليد و توزيع ثروت، رهبري و مديريت اجتماعي و حتي نگرش دنيا به ارزشهاي پايدار انساني را تغيير دادند.

در همان صفحه شايد ، عکسي باشد از مخترع اولين نمونه گوشي هاي تلفن همراه و عکسي باشد از بنيانگذاران ويکي پديا، فيس بوک ، بلاگر ، يوتيوب ، پادکست و يا شايد از مجسمه آنها در ميادين اصلي شهرهاي پيشرو جهان و لابد زيرنويس عکس هم خواهد بود : "چهره هايي که جهان قرن بيست و يکم را ساختند".

همانجا خواهند نوشت که تا پيش از اين، مسيرها يکطرفه بود : کسي مي نوشت و روزنامه ها چاپ مي کردند و الباقي مردمان مي خواندند، يک نفر حرف مي زد و الباقي مردمان مي شنيدند، يک نفر در صفحه تلويزيون بود و الباقي نگاهش مي کردند، کسي فرمان مي داد و رهبري مي کرد و توده هاي بي شکل در پشت سرش به راه مي افتادند. خواهندنوشت که ساختار جامعه و توزيع اطلاعات و ثروت و قدرت هرمي بود، و بعد خواهند نوشت و لابد پررنگ هم خواهند کرد که فن آوري هاي نوين ارتباطي، جامعه را مسطح کرد. آنقدر به پايه هاي هرم توانايي بخشيد که آنها را تا راس بالا کشيد.
اين امکان را فراهم کرد که با هم در ارتباط باشند، خبر بگيرند و خبر بدهند، اطلاعات رد و بدل کنند، بگويند و بشنوند، ببينند و ديده شوند و مسيرهاي تازه اي پيدا کنند که همکاري کنند، توليد فکر کنند، نقد کنند و پيشرفت کنند.

بعد آنوقت بالاي همان صفحه عکس ما را خواهند گذاشت با پرچم هاي سبزمان.
خواهند نوشت که ما اولين جنبش اجتماعي اي بوديم که رهبرش همه مان بوديم، برنامه ريزش هم همه مان و آن کسي هم که نامش را صدا مي زديم، حداکثر سخنگوي بخشي از مطالبات ما بود.
شايد همانجا کادري هم باز کنند و داخلش بيانيه ميرحسين را که نوشته با توجه به اينکه مردم در نماز جمعه شرکت مي کنند، دعوتشان را مي پذيرد و مي آيد را به عنوان نمونه بگذارند و لابد براي خوانندگان آن دوره توضيح هم بدهند که تا پيش از آن مرسوم بوده که رهبر يک جنبش اعلام کند که مي رود و مردم را دعوت به آمدن کند.
بعد لابد زير فصلي باز مي کنند که چطور جنبشي که مرکز فرماندهي نداشت، انقدر هماهنگ عمل مي کرد، انقدر خوب ايده ها، خواسته ها و شعارهايش مطرح مي شد، نقد مي شد، کامل مي شد و بعد يکروز انقدر خوب بيان مي شد که انگار همه اين ميليونها نفر، سالها با هم تمرين کرده اند. شايد همانجا، در نسخه الکترونيکي اين کتاب تاريخ لااقل، لينکي هم باشد به فيلمي از ما که بلندگو فرياد مي زند مرگ بر آمريکا و ما اين همه آدم جواب مي دهيم مرگ بر روسيه. بي آنکه کسي مان از قبل به اين پاسخ فکر کرده باشد، بي آنکه هماهنگ کرده باشيم چنان فرياد مي زنيم که انگار يک دهانيم و يک حنجره.

همانجا خواهند نوشت که ما اولين حزبي بوديم که شوراي مرکزي نداشت، دبيرکل نداشت، شاخه سياسي نداشت. خواهند نوشت حزبي بود با آنارشي کامل که رفتاري کاملا نظام مند داشت. لابد طعنه اي هم خواهند زد به احزاب آنارشيست دهه هاي قبل از ما که وجودشان نظام مند بود و رفتارشان آنارشيستي. خواهند نوشت که حزب ما ارگان حزبي نداشت ، اما با اين همه مواضعش روشن بود، برنامه هايش هم درست تنظيم مي شد. خواسته هايمان هم جمع بندي مي شد، نقد مي شد ، کامل مي شد و به واضح ترين شکلي بيان مي شد.

در همين فصل خواهند نوشت که ما آخرين روزهاي تفنگ و گلوله را زندگي کرديم و نشان داديم که هر کجا که آگاهي و اطلاعات و مسيرهاي کافي براي ارتباط انساني وجود داشته باشد، گلوله بي معني است. لابد عکسي هم خواهند گذاشت از تک گلوله اي در جايي از موزه آزادي ما و زيرنويسش خواهند نوشت "آخرين گلوله اي که از خشاب در آمد".
ظريفي هم لابد پيدا خواهد شد که حساب کند وزن کل الکترونهاي سازنده وبلاگ ها و وبسايت هاي ما، چقدر است و حساب خواهد کرد که همه شان باهم يک هزارم وزن يک گلوله هم نمي شدند. شايد وزن همه مولکولهاي هواي شعارهاي ما را هم حساب کند، تمام مرگ بر ديکتاتورهايمان، تمام زنداني سياسي آزاد بايد گردد هايمان و آخرش نشان دهد که وزن همه شان با هم ، وزن يکي از ديوارهاي زندان اوين هم نمي شده است.

بعد خواهند نوشت که ما تعريف دوباره اي کرديم از جامعه انساني، از روابط انساني، از جهاني بودن و از زندگي در دهکده جهاني. بعد هرکدام اين تاريخ نويس ها هم لابد نامي به ما خواهد داد، ساده ترينشان لابد خواهد نوشت انقلاب سبز، ديگري شان خواهد نوشت انقلاب سکوت ، آن يکي خواهد گفت انقلاب لبخند و لابد کسي اين وسط پيدا خواهد شد که بنويسد انقلاب آگاهي.

برگرفته از وبلاگ: {www.bolts.blogspot.com}